Hoe een kindje je ten diepste raakt, verblijdt en liefde geeft. Maar ook spiegelt en uitdaagt om het 'te weten' in het leven. Geen tijd meer om te twijfelen over het goede en grenzen; nu vraagt hij van mij als moeder om me over te geven aan het goede, dat vaak toch wel kenbaar en voorhanden blijkt te zijn. Het is wel moeilijk soms. Als ik het op een dag voor mezelf al niet zo helder heb wat het goede is en waar ik Gods Liefde kan vinden, hoe kan ik dat dan mijn kindje tonen. Het gebed tilt me boven mezelf uit en maakt veel mogelijk. Ook het beantwoorden van het appel dat mijn kindje op me doet:

Mama, zeg me waar te gaan en twijfel niet.
Heb wel oog en aandacht voor mij en mijn onophoudelijke ontdekkingsdrang, maar leid me tegelijkertijd door die chaos aan mogelijkheden heen door goede grenzen te stellen.
Wees vrolijk, want als ik de vreugde in jouw ogen weerspiegelt zie weet ik dat het leven goed is en dan pas durf ik te vertrouwen op een liefdevolle belofte voor mijn leven.
Ik leer immers zien wat jij ziet en hoe jij het ziet.
Houd me dichtbij en voer geen strijd met mij maar stuur waar nodig mijn gedrag. Laat me met jou meegaan, ontdekken wat je doet en hoe de wereld voelt. Ontzeg me daarom niet te veel van jouw bezigheden en handelingen, maar behoed me wel voor gevaren die ik niet in kan schatten. Jij bent mijn baken, maar laat mij ook andere bakens zoeken en vinden in deze wereld. Zij zijn immers tekenen van de veiligheid die ik in mijn jonge leventje al gevonden heb.