werk voor moeders!

www.werkvoormoeders.tk

Je moet ergens beginnen en zo begon ik bij het creëren van een plek op internet voor het volgende ideaal:

Moeders die weer aan het werk gaan zonder daarbij gescheiden te hoeven worden van hun kinderen.

Ik zou een aanzet willen geven voor de discussie over zorgende moeders aan het werk, waarbij het uiteindelijke doel is om bedrijven die het aandurven om moeders met hun kinderen op de werkvloer te accepteren in contact te laten komen met moeders die graag zelf voor hun kind blijven zorgen als ze weer aan het werk gaan.

Mijn droom is dat de vrouw die moeder is geworden niet meer hoeft te kiezen tussen verschillende delen van zichzelf, tussen het volledig zelf zorgen voor haar kind of het participeren op de arbeidsmarkt, tussen het opzeggen van haar baan of het overdag tijdens haar werk gescheiden worden van haar kind. Een onmogelijke keuze, die een moeder in beide gevallen het gevoel kan geven een deel van zichzelf te moeten opgeven. Beide opties vragen volgens mij een groot offer van een moeder.

Deze offers kunnen voor een vrouw als een zwaard van Damocles boven de idylle van de wens ooit moeder te worden hangen. Want ook het meestal gekozen compromis: de deeltijdbaan houdt deze onmogelijke keuze in, en verdeelt de pijn over beide terreinen: in het werk moet men bepaalde ambities laten gaan, en een deel van de zorg moet worden uitbesteed. Zijn die offers onvermijdelijk? (En is dat waarom vrouwen heden ten dage het moederschap zo lang uitstellen?)

De hedendaagse vrouw is misschien geëmancipeerd te noemen, voor de vrouw die moeder wordt is er volgens mij nog een hoop werk aan de winkel.
Is het niet hoog tijd voor de emancipatie van de moeder? Zou het niet goed zijn als moeder en kind tezamen meer zullen worden geaccepteerd in het maatschappelijk leven? Daarmee bedoel ik niet alleen de werkvloer, maar ook in de opera, in restaurants en elders waar kinderen nu nog lang niet altijd welkom zijn als onderdeel van het leven? Kunnen in plaats van aparte borstvoedingscafés die de kop op duiken niet alle cafébezoekers moeder en haar borstgevoede kind accepteren als de natuurlijkste zaak van de wereld, waar natuurlijk geen aanstoot aan wordt genomen? Kunnen we niet het gehuil en gebabbel in de concertzaal verwelkomen, in plaats van de kinderen achter de voordeur te houden ver van onze volwassen bezigheden?

Als ideaal willen moeders de opheffing van de scheiding tussen zorg en werk misschien wel omarmen, men (waaronder ook de moeders!) ziet wel een hoop praktische bezwaren. Ik heb tot nu toe niets kunnen vinden over een dergelijk concept in praktijk gebracht in Nederland. Op internet is wel te lezen over het Amerikaanse Parenting in the Workplace Institute, dat moeders ondersteunt bij het introduceren van een ‘babies-at-work-program’ bij hun werkgever, zodat moeders het eerste half jaar niet gescheiden hoeven te worden van hun jonge kindje en daardoor weer eerder aan de slag willen en kunnen.

De meeste moeders die ik spreek verwachten echter niet nog aan werk toe te komen met de kinderen om zich heen. Is de zorg inderdaad zo intensief dat er niets naast te doen valt? Varieert de intensiteit van de zorg nog met de leeftijd van het kind? Welke methoden en middelen zijn er te bedenken waarmee de zorg meer en passent gebeurt zoals bijvoorbeeld de draagdoek? Als er op een dag wel wat uren over blijven waarin de moeder haar handen vrij heeft, hoeveel uren op een dag zouden dit zijn?

Wat zijn de grootste praktische bezwaren van zorgen op het werk? Zijn deze bezwaren onoverkomelijk? In welke beroepen is het goed denkbaar dat een moeder voor haar kind zorgt terwijl ze werkt? In welke beroepen ligt dit lastiger? Wat zijn te noemen facilitaire voorwaarden om moeder met kind te kunnen verwelkomen op de werkvloer?

Zijn er nog andere arbeidsvoorwaarden die organisaties kunnen aangrijpen om nu al meer aandacht te tonen voor moeder en kind? Wordt bijvoorbeeld de mogelijkheid om thuis te werken al voldoende toegestaan en benut?

Ik nodig u uit om mee te denken over alle genoemde vragen en vragen die het onderwerp verder oproept via reacties op deze weblog.

Weer aan het werk

Ons lieve zoontje is bijna zes maanden en wij zijn sinds twee weken aan een nieuwe periode begonnen: ik ben weer aan het werk. Dit betekent dat hij op twee van de drie dagen die ik werk op de creche verblijft en de derde dag thuis is met papa dankzij diens ouderschapsverlof.

Alle cliches blijken waar te zijn: Ja, ik was er wel weer aan toe om aan het werk te gaan... en ja, ik geniet weer van het onder de mensen zijn. Ook voel het goed om weer maatschappelijk bezig te zijn naast het leven thuis en ons zoontje.
Maar dan de keerzijde. Die ook zijn cliches kent. Hetzij verborgen, want men spreekt minder makkelijk over moeilijkheden waar je jezelf toe veroordeeld ziet, ik bedoel: als er geen andere optie is dan creche, ben je denk ik geneigd op de positieve kanten van het geheel te focussen om er zo het beste van te maken. Wat is dan die keerzijde?

Het is een verdrietige pijn die af en toe door me heen gaat op de momenten dat ik en mijn kindje gescheiden zijn, het is een licht ontheemd gevoel, als ik op kantoor achter mijn computer zit en mijn gedachten even afdwalen naar ons kindje op de kinderopvang, waarna ik me als ware ik een verslaafde stort op mijn bakkie troost uit de automaat en op veel te veel gevoelens onderdrukkende suikerwaar...

En het is het onbevredigde gevoel dat ik na een dag creche nooit precies weet hoe hij het heeft gehad. Je spreekt even met de leidsters, maar het is vooral een kwestie van ophalen en weggaan. Je weet nooit hoe veel hij nu heeft gehuild, wanneer en hoe ze hem hebben benaderd en getroost, hoe hem zijn flesje wordt gegeven met afgekolfde moedermelk, die hij hiervoor zelf uit de borst dronk en dat allemaal niet meer door mij, zijn moeder...maar door een ander.

Het besef dat niet ik voor hem zorg maar een ander is met een gevoel van boosheid en dan weer door schaamte over die boosheid omgeven. Waarom zorgt DIE ANDER voor MIJN kleine kindje? Direct gevolgd door : o jee ben ik nu te bezitterig nu ik hem als baby van 6 maanden nog altijd zo moeilijk afsta aan een ander?

Ik denk dat de onvrede over het feit dat op een bepaald moment niet jij maar een ander voor je baby zorgt een emotie is om serieus te nemen. En wee degene die zegt dat je als jonge moeder er wel aan zal wennen, want bijna alles went, maar niet alles is goed. Het is denk ik daarom belangrijk dat je je afvraagt of je wel aan een bepaalde situatie wil wennen, of het goed is, of dat de situatie, hoezeer die ook went eigenlijk ongewenst is.
Als we stoppen met ons af te vragen of we wel moeten willen wennen en zonder kritiek de in dit geval pedagogische cultuur volgen waartoe we behoren raken we onszelf temidden van die cultuur kwijt.

De creche. Hij heeft z'n twee dagen weer gehad voor deze week en is nu vijf dagen bij ons. Fijn.
De leidsters doen hun best, dat geloof ik, maar ze kennen hem niet zoals ik. Ze weten niet dat hij na het slapen graag even vastgehouden wil worden, al is het maar vijf minuutjes en daarna pas weer neergelegd wil worden in box of op een kleed om te gaan spelen. En dat is nog maar een klein weetje over dit mooie lieve mensje... ik heb al twee handleidingen gemaakt en aan de leidsters meegegeven, maar hoe kan ik nou hem beschrijven in alles wat hij is? Hoe kan ik nu volledig beschrijven hoe het beste voor hem te zorgen? Waarom zorg ik niet zelf voor hem??

Als hij een jaar oud is kan ik me voorstellen dat hij al een heel mannetje is, ondernemend en dat hij zelfs zou kunnen genieten van een kinderopvang met andere kindjes. Maar tot die tijd geloof ik dat hij, in zijn eerste levensjaar waarin de wereld van dag tot dag al zo enorm verandert, hij deze veranderende wereld het beste kan leren kennen vanuit zijn veilige haven: zijn moeder.