Weer aan het werk

Ons lieve zoontje is bijna zes maanden en wij zijn sinds twee weken aan een nieuwe periode begonnen: ik ben weer aan het werk. Dit betekent dat hij op twee van de drie dagen die ik werk op de creche verblijft en de derde dag thuis is met papa dankzij diens ouderschapsverlof.

Alle cliches blijken waar te zijn: Ja, ik was er wel weer aan toe om aan het werk te gaan... en ja, ik geniet weer van het onder de mensen zijn. Ook voel het goed om weer maatschappelijk bezig te zijn naast het leven thuis en ons zoontje.
Maar dan de keerzijde. Die ook zijn cliches kent. Hetzij verborgen, want men spreekt minder makkelijk over moeilijkheden waar je jezelf toe veroordeeld ziet, ik bedoel: als er geen andere optie is dan creche, ben je denk ik geneigd op de positieve kanten van het geheel te focussen om er zo het beste van te maken. Wat is dan die keerzijde?

Het is een verdrietige pijn die af en toe door me heen gaat op de momenten dat ik en mijn kindje gescheiden zijn, het is een licht ontheemd gevoel, als ik op kantoor achter mijn computer zit en mijn gedachten even afdwalen naar ons kindje op de kinderopvang, waarna ik me als ware ik een verslaafde stort op mijn bakkie troost uit de automaat en op veel te veel gevoelens onderdrukkende suikerwaar...

En het is het onbevredigde gevoel dat ik na een dag creche nooit precies weet hoe hij het heeft gehad. Je spreekt even met de leidsters, maar het is vooral een kwestie van ophalen en weggaan. Je weet nooit hoe veel hij nu heeft gehuild, wanneer en hoe ze hem hebben benaderd en getroost, hoe hem zijn flesje wordt gegeven met afgekolfde moedermelk, die hij hiervoor zelf uit de borst dronk en dat allemaal niet meer door mij, zijn moeder...maar door een ander.

Het besef dat niet ik voor hem zorg maar een ander is met een gevoel van boosheid en dan weer door schaamte over die boosheid omgeven. Waarom zorgt DIE ANDER voor MIJN kleine kindje? Direct gevolgd door : o jee ben ik nu te bezitterig nu ik hem als baby van 6 maanden nog altijd zo moeilijk afsta aan een ander?

Ik denk dat de onvrede over het feit dat op een bepaald moment niet jij maar een ander voor je baby zorgt een emotie is om serieus te nemen. En wee degene die zegt dat je als jonge moeder er wel aan zal wennen, want bijna alles went, maar niet alles is goed. Het is denk ik daarom belangrijk dat je je afvraagt of je wel aan een bepaalde situatie wil wennen, of het goed is, of dat de situatie, hoezeer die ook went eigenlijk ongewenst is.
Als we stoppen met ons af te vragen of we wel moeten willen wennen en zonder kritiek de in dit geval pedagogische cultuur volgen waartoe we behoren raken we onszelf temidden van die cultuur kwijt.

De creche. Hij heeft z'n twee dagen weer gehad voor deze week en is nu vijf dagen bij ons. Fijn.
De leidsters doen hun best, dat geloof ik, maar ze kennen hem niet zoals ik. Ze weten niet dat hij na het slapen graag even vastgehouden wil worden, al is het maar vijf minuutjes en daarna pas weer neergelegd wil worden in box of op een kleed om te gaan spelen. En dat is nog maar een klein weetje over dit mooie lieve mensje... ik heb al twee handleidingen gemaakt en aan de leidsters meegegeven, maar hoe kan ik nou hem beschrijven in alles wat hij is? Hoe kan ik nu volledig beschrijven hoe het beste voor hem te zorgen? Waarom zorg ik niet zelf voor hem??

Als hij een jaar oud is kan ik me voorstellen dat hij al een heel mannetje is, ondernemend en dat hij zelfs zou kunnen genieten van een kinderopvang met andere kindjes. Maar tot die tijd geloof ik dat hij, in zijn eerste levensjaar waarin de wereld van dag tot dag al zo enorm verandert, hij deze veranderende wereld het beste kan leren kennen vanuit zijn veilige haven: zijn moeder.